పాత్ర రచన కళ
ఒక షోను ఎనిమిదో సారి చూస్తున్నప్పుడు ఒక వింత అనుభవం కలుగుతుంది.
కథ ఇక పని చేయదు. ఏ ఎపిసోడ్లో ఏం జరుగుతుందో తెలుసు. ఎవరు చస్తారో తెలుసు. ఏ మలుపు ఎప్పుడు వస్తుందో తెలుసు. ఒకప్పుడు రాత్రి నిద్ర పట్టనివ్వని ఉత్కంఠ ఇప్పుడు గడియారంలా వస్తుంది. టీవీ నియమాల ప్రకారం ఆ షో అయిపోవాలి. ఉత్కంఠే ఇంజన్. ఇంజన్ ఆగిపోయింది.
కానీ జరిగేది వేరు. దాని కింద ఇంకో షో కనిపించడం మొదలవుతుంది. అది మొదటిదాని కంటే మంచిది.
తరువాత ఏం జరుగుతుందో అనే ఆలోచన పోయాక, ఈ మనుషులు ఎవరు అనేది కనిపించడం మొదలవుతుంది. అప్పుడు ఒక సంగతి బోధపడుతుంది. ఏ మాధ్యమంలోనైనా చేయడం చాలా కష్టమైన పని అది. బ్రేకింగ్ బ్యాడ్, బెటర్ కాల్ సాల్, ఈ రెండు షోలలో కలిపి వందకు పైగా ఎపిసోడ్లు, పదిహేనేళ్ళ నిర్మాణం, ఎన్నో రైటర్ల మార్పులు. అయినా ఒక్క పాత్ర కూడా ఒక్క సీన్లో కూడా తన స్వభావాన్ని ఉల్లంఘించదు.
ఇది చిన్న ప్రశంస కాదు. ఇదే అసలు సాధన.
దీన్నుంచి ఒక మాట చెప్పుకోవాలి. ఎందుకంటే కథల గురించి మనం సాధారణంగా మాట్లాడే తీరుకు ఇది వ్యతిరేకం.
గొప్ప కథలు పాత్రలను మార్చి మనల్ని ఆశ్చర్యపరచవు. పాత్రలు ఎప్పటిలానే ప్రవర్తించడం వల్లే ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది. ఆ తరువాతే మనకు అర్థమవుతుంది, ఇది ముందే ఊహించి ఉండాల్సిందని.
గొప్ప సీన్లో వచ్చే ఆశ్చర్యం కొత్తదనం వల్ల కాదు. ఆలస్యంగా వచ్చిన గుర్తింపు వల్ల.
కథ కాదు, పాత్రే
వీళ్ళు ఏం చేశారో తెలియాలంటే, మిగతా అందరూ ఏం చేస్తారో ముందు చూడాలి.
టీవీకి ఒక వ్యాధి ఉంది. ప్రతి ప్రేక్షకుడికీ దాని లక్షణాలు తెలుసు, పేరు తెలియకపోయినా. ఒక షో చాలాకాలం నడిస్తే, పాత్రలు నిర్ణయాలు తీసుకోవడం మొదలుపెడతాయి, కేవలం తరువాతి ఎపిసోడ్ జరగాలి కాబట్టి. జాగ్రత్తపరుడైన పాత్ర కళ్ళ ముందు కనిపిస్తున్న ఉచ్చులో నడుస్తాడు. తెలివైన పాత్రకు ప్రేక్షకుడికి మొదటి నిమిషంలోనే కనిపించింది కనిపించదు.
దీన్ని ప్లాట్ నడిపే కథ అంటారు. కానీ నిజం ఏమిటంటే, కథ పాత్రలను డబ్బులా ఖర్చు పెట్టడం మొదలుపెట్టింది. ప్రతి అసంబద్ధ నిర్ణయం ఒక ఎపిసోడ్ కొంటుంది, కొంచెం మనిషిని ఖర్చు చేస్తుంది. కొన్ని సీజన్ల తరువాత ఆ మనిషి దివాలా. పేరు తెరపై ఉంటుంది. లోపల ఎవరూ ఉండరు.
ఈ రెండు షోలలో లెక్క తిరగబడింది. ఇక్కడ కథ పాత్రలకు జరిగేది కాదు. కథ పాత్రల నుంచి బయటికి వచ్చేది.
ఈ రెండు షోలలో జరిగే దాదాపు ప్రతి పెద్ద సంఘటనను వెనక్కి తిప్పి చూడవచ్చు. అది రైటర్కు ఒక మలుపు కావాల్సి రావడం వల్ల కాదు, ఆ మనిషి తన స్వభావం ప్రకారం ప్రవర్తించడం వల్ల. వాల్టర్ సామ్రాజ్యం అతని గాయాల నుంచి ఇటుక ఇటుకగా కట్టబడింది, అదే వరుసలో కూలిపోయింది. బెటర్ కాల్ సాల్ విషాదం మొత్తం రెండు మనుషులు ఆ క్షణంలో సమర్థించుకోగలిగే చిన్న చిన్న నిర్ణయాలతోనే కట్టబడింది.
ఈ షోలలో ఏదైనా పేలినప్పుడు, ఆ వత్తిని ఎప్పుడూ వెతకవచ్చు. ఆ వత్తి ఎప్పుడూ ఎవరో ఒకరి స్వభావమే.
విన్స్ గిల్లిగన్ ఈ షోను ఒక వాక్యంలో చెప్పాడు. ఒక మంచి ఉపాధ్యాయుడిని నెమ్మదిగా ఒక నేరస్తుడిగా మార్చడం. ఆ వాక్యాన్ని అందరూ మార్పు గురించి అనుకుంటారు. కానీ నిజంగా ఆ రైటర్స్ రూమ్ నడిచింది ఒక క్రమశిక్షణ మీద. తరువాత ఏం జరగాలి అని కాదు. ఈ మనిషి బుర్రలో ఇప్పుడు ఏముంది, ఇతను నిజంగా ఏం చేస్తాడు అని.
ఆ నిజాయితీ ఒక కథను చంపేస్తే, ఆ కథ చచ్చిపోయేది. వాళ్ళు తమను తాము మూలకు నెట్టుకుని, బయటికి వచ్చే దారి తెలియకుండానే పాత్రను నిజాయితీగా ప్రవర్తించనిచ్చేవారు. ఆ తరువాత మోసం చేసి తప్పించుకోవడానికి ఒప్పుకునేవారు కాదు.
ఈ వ్యాసంలో చెప్పబోయేదంతా దీని మీదే నిలబడి ఉంది.
వాల్టర్ వైట్: అనుమతి కోసం ఎదురుచూసిన అహం
వాల్టర్ వైట్ గురించి సాధారణంగా చెప్పే మాట, అతను మంచివాడు, పరిస్థితులు అతన్ని చెడగొట్టాయి అని. అది తప్పు. మొదటి సీజన్లోనే దానికి సాక్ష్యం కళ్ళ ముందే ఉంది.
ఏం చూస్తాం? యాభై ఏళ్ళ కెమిస్ట్రీ మాస్టారు, తెలివైనవాడు, కారు వాష్లో రెండో ఉద్యోగం చేస్తూ తన సొంత విద్యార్థి కారు చక్రాలు తుడుస్తున్నాడు. పుట్టినరోజు పార్టీలో అతని బావ గది మొత్తాన్ని ఆక్రమిస్తుంటే ఇతను తన సొంత ఇంట్లో అంచున నిలబడ్డాడు. తరువాత క్యాన్సర్. ఆ తరువాత ఒక ఆఫర్.
గ్రెచెన్, ఇలియట్. అతని పాత భాగస్వాములు. అతను పునాది వేయడానికి సాయపడిన కంపెనీ ఇప్పుడు వేల కోట్లది. వాళ్ళు చికిత్సకు మొత్తం డబ్బు ఇస్తామంటారు.
అది ఈ మొత్తం సిరీస్ నుంచి బయటపడే దారి. తరువాత వచ్చే ప్రతి ఎపిసోడ్ ఉనికిలోకి వచ్చింది వాల్టర్ వద్దు అన్నందుకే.
ఆ నిరాకరణ దగ్గర ఆగాలి. ఎందుకంటే అదే ఈ పాత్రకు తాళంచెవి.
కుటుంబం కోసం బతికే మనిషి ఆ డబ్బు తీసుకుంటాడు. బతకాలనుకునే మనిషి తీసుకుంటాడు. మామూలుగా గర్విష్ఠుడైనవాడు కూడా పిల్లల కోసం మింగేస్తాడు. వాల్టర్ మింగలేడు. ఎందుకంటే ఆ డబ్బు తీసుకోవడం అంటే ఇరవై ఏళ్ళుగా ఒప్పుకోవడానికి నిరాకరిస్తున్న కథను ఒప్పుకోవడం. తన వాటాను చాలా తక్కువకు అమ్ముకున్నాననీ, ప్రపంచం అతను లేకుండానే ముందుకు వెళ్ళిపోయిందనీ, తన పేదరికం తన సొంత నిర్ణయాల మొత్తమనీ.
ఆ నిరాకరణ బలం కాదు. అది తనను తాను కాపాడుకుంటున్న ఒక గాయం.
దెబ్బతిన్న అహం వాల్టర్ వైట్ లక్షణాలలో ఒకటి కాదు. అదే ఆ లక్షణం. మిగిలినవన్నీ దాని చుట్టూ తిరిగే గ్రహాలు. అది గ్యాస్ మాస్క్ తొడుక్కోక ముందే పూర్తిగా తయారై ఉంది.
ఇది కనిపించాక మొదటి సీజన్ వేరేలా కనిపిస్తుంది. మంచి మనిషి నెమ్మదిగా చెడిపోవడం కాదు. బంధించబడిన మనిషికి దొరుకుతున్న మొదటి విడుదలలు.
అతను జెస్సీని మొదటి భాగస్వామ్యం నుంచే ఆడిస్తాడు, ఏళ్ళ అభ్యాసం ఉన్నవాడిలా. ఎందుకంటే దశాబ్దాలుగా తన చుట్టూ ఉన్న అందరి కంటే తాను తెలివైనవాడినని అనుకున్న మనిషి, వేల చిన్న చిన్న అవమానాలలో ఆడించడాన్ని అభ్యసిస్తూనే ఉన్నాడు. అతను స్కైలర్తో అబద్ధం చెప్పే తీరు కొత్తవాడికి సాధ్యం కాదు. అతనికి తాను ఉన్న ప్రతి గదినీ నియంత్రించాలి. ఆ అవసరం సామ్రాజ్యానికి ముందే ఉంది. సామ్రాజ్యం కేవలం ఆ అవసరాన్ని తీర్చగలిగినంత పెద్ద గది.
అందుకే క్యాన్సర్ చేసిన పని వాల్టర్ను మార్చడం కాదు.
క్యాన్సర్ పరిణామాలను తొలగించింది.
తనకు గొప్పతనం రావాల్సి ఉందని నమ్మి, దాని ఖరీదు భరించలేక రెండు దశాబ్దాలు మింగేసిన మనిషికి, ఇక ఆ ఖరీదు వర్తించదని చెప్పారు. ఎలాగూ చనిపోతున్నాడు. పంజరం తలుపు తెరుచుకుంది. బయటికి వచ్చినది లోపల ఎప్పటినుంచో ఉంది.
హైజెన్బర్గ్ ఒక సృష్టి కాదు. ఒక విడుదల.
ఈ షో దీన్ని బయటికి ఒక్కసారే చెబుతుంది, అది కూడా ఐదు సీజన్లు ఆగి. చివరిలో వాల్టర్ కుటుంబ కథ చెప్పడం ఆపేసి స్కైలర్తో నిజం చెబుతాడు. తన కోసమే చేశాననీ, తనకు అది నచ్చిందనీ, తాను దానిలో నేర్పరి అనీ, ఆ పనిలో తాను బతికి ఉన్నట్టు అనిపించిందనీ.
ఆ ఒప్పుకోలు అంత బలంగా తగలడానికి కారణం, ఈ షో దాన్ని ఒక్కసారి కూడా ఖండించకపోవడం. ఆ వాక్యాన్ని జేబులో పెట్టుకుని మళ్ళీ చూడండి. కుటుంబం అనే వివరణ అవసరమై, అహం అనే వివరణ సరిపోని ఒక్క సీన్ కూడా దొరకదు. వంద పైచిలుకు ఎపిసోడ్లు, ఒక్క మనస్తత్వం, ఒక్కసారి కూడా ఉల్లంఘన లేదు.
జిమ్మీ మెక్గిల్: అడ్డదారి విషాదం
వాల్టర్ దాచిన ఉద్దేశం గురించిన వ్యాసం అయితే, జిమ్మీ మెక్గిల్ ఇంకా అరుదైనది. అతని ఉద్దేశాలు దాదాపు పూర్తిగా కనిపిస్తాయి, దాదాపు పూర్తిగా మంచివి. అయినా అతను నాశనం అవుతాడు.
జిమ్మీకి నిజంగా మంచివాడిగా ఉండాలని ఉంటుంది. ఇది ఒక మోసగాడు తన గురించి తాను చెప్పుకునే కథ కాదు. షో దీన్ని నిరూపించడానికి చాలా దూరం వెళ్తుంది. మెయిల్ రూమ్లో ఏళ్ళు, రాత్రిళ్ళు చదివి సంపాదించిన లా డిగ్రీ, వృద్ధుల కోసం చేసే ప్రాక్టీస్. అక్కడ అతను దయను నటించడం లేదు, నిజంగా దయగా ఉంటాడు.
జిమ్మీకి లోపించింది మనసాక్షి కాదు. చట్టబద్ధత అనే యంత్రం మీద ఓర్పు.
అతని ప్రతి నిర్ణయం వెనుక ఒక తర్కం ఉంది, ఒకసారి కనిపిస్తే అతన్ని ముందే ఊహించవచ్చు. వాదన కంటే లోతైన స్థాయిలో జిమ్మీ నమ్మేది ఏమిటంటే, తెలివి నియమాలను గెలవాలి. నియమాలు ముఖ్యం కాదని కాదు. ఒక నియమం తెలివితక్కువ ఫలితాన్ని ఇస్తున్నప్పుడు, ఒక తెలివైన ఎత్తు మంచి ఫలితాన్ని ఇస్తున్నప్పుడు, ఆ ఎత్తే సరైనది.
అతను దురాశపరుడు కాదు. డబ్బు అతని చేతుల్లో నుంచి జారిపోతుంది. అతను క్రూరుడు కాదు, తన ఎత్తులు ఎవరినైనా గాయపరిచినప్పుడు నిజంగా షాక్ అవుతాడు, ప్రతిసారీ. అతని బలం అడ్డదారి కనిపెట్టడం. అతని శాపం, అది తప్పు అని ఒక్కసారి కూడా అనుకోకపోవడం.
ప్రపంచం ఈ మనిషికి ఒక వింత పని చేస్తుంది. అతను సరైన దారిలో వెళ్ళాలని ప్రయత్నించినప్పుడే అది గట్టిగా శిక్షిస్తుంది. బార్ పరీక్ష పాసవుతాడు, అతని అన్నయ్య రహస్యంగా ఉద్యోగం అడ్డుకుంటాడు. గౌరవప్రదమైన ఉద్యోగం వస్తుంది, అది అతనికి పడదు.
అన్నిటి మీద చక్. తెలివైన అన్నయ్య. ఈ షో ఇచ్చే దేని కంటే ఎక్కువగా జిమ్మీ కోరుకునేది అతని మెప్పు. ఆ చక్ ఒక నిశ్శబ్దమైన గదిలో, ఈ రెండు సిరీస్లలోకెల్లా క్రూరమైన మాట చెబుతాడు. జిమ్మీ తనకు ఎప్పుడూ పెద్దగా ముఖ్యం కాలేదని.
చక్ జిమ్మీ స్వభావం గురించి నిజమే చెబుతాడు. ఆ నిజాన్ని వాడుకున్న తీరు క్షమించరానిది. ఆ రెండింటిలో ఏది ఎక్కువ నష్టం చేసిందో షో చెప్పడానికి నిరాకరిస్తుంది. ఆ నిరాకరణే ఈ ప్రీక్వెల్ ఇంజన్.
ఆ శిథిలాలను వెతికితే అదే తర్కం అంతటా కనిపిస్తుంది. ప్రతి ఎత్తు తెలివైనదే, ప్రతి ఎత్తు ఆ క్షణంలో సమర్థించుకోగలిగేదే, ప్రతి ఎత్తు ఖరీదును పక్కనున్న మనిషి మీద వేస్తుంది. మొదట చక్. తరువాత హోవార్డ్. తరువాత కిమ్. చివరికి, ఇంకెవరూ మిగలనప్పుడు, జిమ్మీ మీదే.
విషాదం ఏమిటంటే ఒక మంచి మనిషి చెడ్డవాడు కావడం కాదు. ఒక మంచి మనిషిలోని ఒకే ఒక్క లోపం బరువు మోసే స్తంభం కావడం, అతను ప్రేమించే ప్రతిదీ చివరికి దాని మీదే నిలబడాల్సి రావడం.
అందుకే సాల్ గుడ్మన్ ఒక రెండో వ్యక్తిత్వం కాదు, ముసుగు కాదు, పతనం కాదు.
సాల్ అంటే సిగ్గు తీసేసిన జిమ్మీ.
సామర్థ్యాలన్నీ అప్పటికే ఉన్నాయి. మాటల నేర్పు, తక్షణ ఆలోచన, నైతిక వంపు, నిజమైన ఆత్మీయతను ఒక పనిముట్టుగా వాడటం. సిగ్గు ఒక్కటే ఆ ఇంజన్ మీద నియంత్రణ. అన్నయ్య గొంతు, తరువాత కిమ్ ఉనికి. చక్ పోయాడు, కిమ్ పోయింది, నియంత్రణ పోయింది. ఇంజన్ పూర్తి వేగంతో తిరుగుతుంది. బ్రేకింగ్ బ్యాడ్లో మనం కలిసే సాల్ కొత్త మనిషి కాదు. మిగిలినది.
మైక్: పశ్చాత్తాపం నడిపిన మనిషి
మైక్కు ఎక్కువ చోటు ఇవ్వాలి. ఒకటి, అతన్ని ఎక్కువగా తప్పుగా అర్థం చేసుకుంటారు. రెండు, ఈ రెండు షోలలోకెల్లా సున్నితమైన నిర్మాణం అతనిది.
తప్పుగా అర్థం చేసుకోవడం సహజం. అతను ఒక మూస పాత్రలా కనిపిస్తాడు. మాటలు తక్కువ, ముఖం రాయి, హింసలో నేర్పరి, భావాలలో అసమర్థుడు. టీవీ నిండా ఇలాంటివాళ్ళు ఉన్నారు, దాదాపు అందరూ డొల్ల. ఎందుకంటే వాళ్ళ నిశ్శబ్దం కింద ఏమీ ఉండదు, అది ఒక దుస్తు.
మైక్ నిశ్శబ్దం కింద ఒక నేల ఉంది. ఆ నేల ఒక్క సంఘటన. షో దాన్ని ఓపిగ్గా దాచి, పూర్తి బరువుతో దింపుతుంది.
మ్యాటీ. అతని కొడుకు. ఫిలడెల్ఫియా పోలీసు. అవినీతి లేని ఒక పోలీసు, అవినీతి ఉన్న స్టేషన్లో. వాడికి మురికి డబ్బు ఇచ్చారు, తీసుకోవడానికి భయపడ్డాడు.
మురికిలో శుభ్రంగా ఉండే పోలీసుకు ఏమవుతుందో మైక్కు తెలుసు. కొడుకును కూర్చోబెట్టి, ఆ డబ్బు తీసుకోమని, అందరిలో కలిసిపొమ్మని, బతికుండమని ఒప్పించాడు. మ్యాటీ తీసుకున్నాడు. తీసుకునేటప్పుడు కొంచెం సందేహించాడు, ఆ సందేహమే గుర్తుపెట్టుకున్నారు. వాడి సొంత సహోద్యోగులే వాడిని చంపారు.
ఆ తరువాత మైక్, పద్ధతిగా, తరువాతి కాలంలో చెడ్డవాళ్ళకు అతన్ని విలువైనవాడిగా చేసిన అదే వృత్తిపరమైన నిబ్బరంతో, బాధ్యులైన ఇద్దరు అధికారులను చంపాడు. ఫిలడెల్ఫియా వదిలి వచ్చాడు, మనవరాలి భవిష్యత్తు తప్ప ఏమీ లేకుండా.
ఏళ్ళ తరువాత వచ్చే ఒప్పుకోలు చిన్నది. నా కొడుకును నేనే విరిచేశాను అని. సంగీతం లేదు, కట్ లేదు, తనపై దయ లేదు.
ఆ సీన్ చూశాక, అంతకుముందు చూసిన ప్రతి నిశ్శబ్ద మైక్ సీన్ అర్థం మారిపోతుంది. ఆ రాతి ముఖం భావం లేకపోవడం కాదు. భావాన్ని అదిమి పట్టడం.
ఆ ఒక్క సంఘటన నుంచి మొత్తం పాత్రను తీసుకురావచ్చు, ఒక సూత్రం నుంచి గమనాన్ని తీసినట్టు.
అభిమానులు వృత్తి నిబద్ధత అని మెచ్చుకునే మైక్ నియమావళి, అతను ఎన్నుకున్న తత్వం కాదు. అది అతను అనుభవిస్తున్న శిక్ష.
తాను ఉన్నా లేకపోయినా నేర ప్రపంచం ఉంటుందని అతని నమ్మకం. దానిలో ఒక మనిషి కనీసం తాను ఏమిటో నిజాయితీగా ఉండగలడు, పని శుభ్రంగా చేయగలడు, అవసరం లేని క్రూరత్వాన్ని నిరాకరించగలడు, ఎట్టి పరిస్థితిలోనూ తనకు తాను అబద్ధం చెప్పుకోకుండా ఉండగలడు.
ఆ చివరి భాగమే అతని గుండె.
ఈ రెండు షోలలో మిగతా అందరూ తమ గురించి ఒక కథ నిర్వహిస్తారు. వాల్టర్కు కుటుంబం ఉంది. జిమ్మీకి అడ్డదారి నిజంగా తప్పు కాదు అనే మాట ఉంది. గస్కు తన ప్రతీకారం పవిత్రమైనది. మైక్ ఒక్కడికే కథ లేదు. నువ్వేమిటి అని అడిగితే, నేను నేరస్తుడిని అని చదునుగా చెబుతాడు. ఆ చదునుదనమే మొత్తం నీతి. ఒకసారి తనకు తాను ఓదార్పు కథ చెప్పుకుని, ఆ కారణంగా కొడుకును పాతిపెట్టిన మనిషి, ఆ ప్రక్రియనే పూర్తిగా వదిలేశాడు.
వాల్టర్కు అతను చెప్పే ప్రసిద్ధమైన మాట, సగం చర్యలు వద్దు అనేది, ఎప్పుడూ వ్యూహం గురించిన సలహాగా ఉదహరిస్తారు. మళ్ళీ వినండి. అది సలహా ముసుగులో ఉన్న ఒప్పుకోలు. అతను చెప్పే కథ, ఒక దెబ్బతిన్న స్త్రీ, చంపడానికి బదులు భయపెట్టి వదిలేసిన భర్త, రెండు వారాల తరువాత వచ్చిన ఫోన్. అది మైక్ ఒక్కసారి మనసాక్షికీ పరిణామానికీ మధ్య సర్దుబాటు చేసిన కథ, దాని ఖరీదు గురించిన కథ. అతను వాల్టర్కు వ్యూహం నేర్పడం లేదు. తన దగ్గరున్న ఒకే ఒక్క కష్టార్జిత వస్తువును ఒక దెబ్బతిన్న మనిషి ఇంకో దెబ్బతిన్న మనిషికి అందిస్తున్నాడు. వాల్టర్, తన స్వభావం ప్రకారం, వ్యూహాన్ని మాత్రమే వింటాడు.
అతని బంధాలు అతని విలువల పటం. నాచో వర్గాను అతను నిజంగా గౌరవిస్తాడు, ఎందుకంటే మ్యాటీ కాగలిగినదాన్ని నాచోలో చూస్తాడు. మురికి ప్రపంచంలో ఇరుక్కుని, తండ్రిని కాపాడుకోవాలని, శుభ్రంగా బయటపడాలని చూస్తున్న యువకుడు. నాచోను పావులా ఖర్చు చేసినప్పుడు మైక్ చూపే ఆగ్రహం, ఈ ప్రీక్వెల్లో అతను బహిరంగంగా చూపే దుఃఖానికి అత్యంత దగ్గరైనది. తరువాత నాచో తండ్రి దగ్గరకు వెళ్ళి నిజం చెప్పే చిన్న ఉపశమనం ఇవ్వబోతాడు. ఆ ముసలాయన ఈ మృదువుగా మాట్లాడే హంతకుడిని చూసి పూర్తిగా తిరస్కరిస్తాడు. మీ లాంటి వాళ్ళ న్యాయం వేరు అని. మైక్ ఆ తిరస్కారాన్ని ఎలాంటి సమర్థనా లేకుండా స్వీకరిస్తాడు, ఎందుకంటే ఆయన చెప్పింది నిజం, మైక్ తనకు తాను అబద్ధం చెప్పుకోడు.
అదే సమయంలో వాల్టర్ వైట్ను అతను గౌరవించలేడు, కారణాలు కచ్చితమైనవి. మైక్ నియమావళి దేనిని ఎదిరించడానికి ఉందో వాల్టర్ అదే. సొంత కథలో మునిగిపోయినవాడు, ఏదీ శుభ్రంగా చేయనివాడు, గందరగోళం సృష్టించి దాన్ని అవసరం అనేవాడు, తాను కోరుకున్నదంతా దొరికినా, మైక్ చనిపోతూ చెప్పే మాట ప్రకారం, గర్వం వల్ల దాన్ని పారేసుకున్నవాడు. వాల్టర్ మీద మైక్ చూపే చిన్నచూపు వ్యక్తిగత విభేదం కాదు. అది సిద్ధాంతపరమైనది.
అతను చల్లనివాడు కాదు. అదే ఈ రెండు సిరీస్లు సరిదిద్దే పైపై అపార్థం. అతను అలసిపోయినవాడు. ఏ కోర్టూ విధించని శిక్షను అనుభవించడానికి ప్రతి ఉదయం లేచే మనిషికి మాత్రమే వచ్చే అలసట. భయంకరమైన మనుషులకు నిష్ఠగా పని చేసి, ఆ మొత్తాన్ని ఒక చిన్న అమ్మాయి కాలేజీ డబ్బుగా మార్చడం, ఇదంతా ఏదో అర్థం ఉందని చెప్పే ఒకే ఒక్క సజీవ వాదన అదే.
అతను చనిపోయినప్పుడు, వాల్టర్ అహం వల్ల, ఒక నదీ తీరాన, వాల్టర్ కూడా సమర్థించలేని కారణం లేని కాల్పులో, అతను చివరి క్షణాలలో అడిగేది తాను ఎప్పుడూ కోరుకున్న ఒకే ఒక్క వస్తువు. నిశ్శబ్దం. ప్రశాంతంగా చనిపోనివ్వమని. షో దాన్ని ఇస్తుంది. నది ప్రవహిస్తూనే ఉంటుంది. ఈ మొత్తం సాగాలో అత్యంత మృదువైన మరణం అది, అది ఒక హంతకుడికి దక్కడం, ఈ రైటర్లు ప్రేక్షకుడు మోయగలడని నమ్మిన నైతిక వ్యంగ్యం.
గస్ ఫ్రింగ్: నిశ్శబ్దంలో ఉద్వేగం
గస్ ఫ్రింగ్కు వాడే మాట ప్రశాంతత. అది తప్పు మాట, లేదా కనీసం అసంపూర్ణమైనది. ప్రశాంతత ఒక ఉష్ణోగ్రత. అతను తెరపై చూపేది ఒత్తిడి. ఆ తేడాలోనే ఈ పాత్ర శక్తి ఉంది.
ఇది నాటకానికి పాత తెలివి. గస్ ఆధునిక టీవీ కంటే పాత ప్రతీకార నాటకాల వరుసకు చెందినవాడు. దశాబ్దాల క్రితం క్షమించరాని పని జరిగిన మనిషి. ఒక మెక్సికన్ కొలను పక్కన మాక్స్ హత్య, దాన్ని చూడాల్సి రావడం అనే ప్రత్యేకమైన క్రూరత్వం, కార్టెల్ చూపిన చిన్నచూపు. అతను ఆగ్రహంతో స్పందించలేదు. తన జీవితాన్ని మొత్తంగా ఒక పనిముట్టుగా మార్చుకున్నాడు.
రెస్టారెంట్లు, యాసలో మార్పు, ఇస్త్రీ చేసిన చొక్కాలు, పోలీసు శాఖకు విరాళాలు, ఒక మనిషి చావు చూడబోయే ముందు మోకాలిపై పెట్టుకునే మడత పెట్టిన నేప్కిన్. ఇదంతా ఇరవై ఏళ్ళు సాగించిన ఒకే ఒక్క కదలిక. ప్రతీకారం తీసుకునేవాడి ఓర్పు పరిశ్రమ స్థాయిలో.
ఆధునిక అలవాటు దీన్ని చల్లదనం అనడం. పాతదైన, నిజమైన అర్థం ఏమిటంటే, ఈ రెండు షోలలో అత్యంత తీవ్రమైన భావావేశం ఇదే. దుఃఖమూ ద్వేషమూ ఒక ఫాస్ట్ ఫుడ్ మేనేజర్ ఆకారంలో ఇమిడేంతగా అణచబడ్డాయి.
ఇలా నిర్వహించినప్పుడు సంయమనం నాటకం లేకపోవడం కాదు. అది ఒత్తిడిని బంధించిన పాత్ర. ఆ భౌతికశాస్త్రం రైటర్లకు పూర్తిగా తెలుసు. గస్ ఏమీ చేయని ప్రతి సీన్కూ, అతను ఏమి చేయడం లేదో మనకు తెలుసు అనే విద్యుత్తు ఉంటుంది. గంట గంటకూ ఆ నిశ్శబ్దం ఆనకట్ట వెనుక నీళ్ళలా పోగవుతుంది. రెండు సిరీస్లలో ఆ ఆనకట్టను మూడు నాలుగు సార్లు మాత్రమే పగలగొడితే చాలు, ఆ క్షణాలు టీవీ చరిత్రలో అత్యంత భయంకరమైనవి అవుతాయి.
అందుకే బాక్స్ కట్టర్ సీన్ అలా పని చేస్తుంది. దాదాపు మాటలు లేని ఉరిశిక్ష, వాల్టర్ జెస్సీల ముందు, ఆ తరువాత భయంకరంగా, గస్ చేతులు కడుక్కుని, షిఫ్ట్ ముగింపు సమావేశం ముగించే మేనేజర్ స్వరంలో పనికి తిరిగి వెళ్ళమని చెప్పడం. ఇది పని చేసేది, ఒక పూర్తి సీజన్ పాటు అతను ఏమీ చేయకపోవడం మనం చూశాం కాబట్టి. గట్టిగా అరిచే విలన్ హింస ఊహించదగినది, అందుకే చౌక. గస్ హింస ఒక ప్రకృతి నియమం విరిగినట్టు వస్తుంది.
తరువాత ఆ టై ఉంది. బాంబు తరువాత, హెక్టార్ గంట తరువాత, అతన్ని ముగించిన పేలుడు తరువాత, గస్ గది నుంచి బయటికి నడిచి, కెమెరా పక్క నుంచి చూస్తుండగా టై సరిచేసుకుంటాడు, ఆ తరువాతే మిగిలిన ముఖం కనిపిస్తుంది. దీన్ని తరచుగా ఒక శైలీ ప్రదర్శన అంటారు. కాదు. అదే ఆ పాత్ర సారాంశం. చావు తరువాత నాలుగు క్షణాలు కూడా బతికిన ఆత్మనిగ్రహం.
బెటర్ కాల్ సాల్ ఒక పరిపూర్ణ రాక్షసుడితో చేయగలిగే అత్యంత ధైర్యమైన పని చేసింది. అతను దాదాపు ఏదో అనుభూతి చెందడం చూపింది. ఒక సీన్. చివరి సీజన్లో, ఒక వైన్ బార్లో, తనకు నిజంగా నచ్చిన ఒక వ్యక్తితో మాట్లాడుతూ. ఒకటి రెండు నిమిషాలు ఆ నియంత్రిత ముఖం మీద నిజమైన జీవితం మెరుస్తుంది. వెచ్చదనం, ఆసక్తి, బహుశా ఇంకా ఎక్కువ. తరువాత గ్లాసు కింద పెడతాడు, పూర్తి కాకముందే, లేచి వెళ్ళిపోతాడు. ఏ సంభాషణా ఆ నిర్ణయాన్ని ప్రకటించదు. అవసరం లేదు. ప్రతీకారం ఇంకా పూర్తి కాలేదు, ఇరవై ఏళ్ళ ప్రతీకారం మధ్యలో ఉన్న మనిషికి సాయంత్రాలు దక్కవు.
ఈ షోలలో నిశ్శబ్దం ఎప్పుడూ శూన్యం కాదు. మాటలకు మోయలేనంత బరువైన వాటిని రైటర్లు అక్కడ పెడతారు.
కిమ్ వెక్స్లర్: అతి నెమ్మదైన పతనం
కిమ్ వెక్స్లర్ ఈ రెండు షోలు సృష్టించిన అత్యుత్తమమైనది, దానికి కారణం నిర్మాణపరమైనది.
ఈ వ్యాసంలోని మిగతా ప్రతి పాత్రకూ ఒక తెలిసిన గమ్యం ఉంది. వాల్టర్ పడిపోతాడు, జిమ్మీ సాల్ అవుతాడు, మైక్ గస్ బ్రేకింగ్ బ్యాడ్లో చనిపోతారు. నాటకం ఎలా అనేదానిలో ఉంటుంది. కిమ్ బ్రేకింగ్ బ్యాడ్లో లేదు. గమ్యం లేదు, హామీలు లేవు, నేల లేదు. రైటర్లు ఆమెను శూన్యం నుంచి సృష్టించారు, అసలు సిరీస్లో ఆమె లేకపోవడం ఆమె ప్రతి సీన్ కింద ఒక సాగదీసిన స్వరంలా మోగుతూ ఉంటుంది. ఈ స్త్రీకి ఏమైనా జరగవచ్చు. ఆరు సీజన్ల పాటు అదే టీవీలో అత్యంత నిశ్శబ్దమైన, అత్యంత ప్రభావవంతమైన ఉత్కంఠ.
కానీ లోతైన సాధన ఆ స్వేచ్ఛతో వాళ్ళు చేసినది.
సాధారణమైన కథ, వెయ్యి తక్కువ షోలు చెప్పే కథ, భ్రష్టత్వం. మంచి స్త్రీని ఒక మోసగాడు కిందికి లాగడం. షో ఆ అంచనాను ఉద్దేశపూర్వకంగా కట్టి, తరువాత ఓపిగ్గా కూల్చేస్తుంది.
ఆ ఎత్తులను మొదటి నుంచి మళ్ళీ చూడండి. ఆమె ముఖం చూడండి. జిమ్మీకి సరదాగా ఉంటుంది. కిమ్కు సరదా కంటే ప్రమాదకరమైనది కలుగుతుంది. బహుశా జీవితంలో మొదటిసారి, ఒక సమర్థమైన మెదడు పూర్తిగా పని చేస్తున్న అనుభూతి. ఆమె చట్టబద్ధమైన జీవితం, స్కాలర్షిప్ కష్టం, డాక్యుమెంట్ రివ్యూ, సామాన్యులైన పైవాళ్ళకు వినయం, ఇవి ఎప్పుడూ అడగనిది.
కిమ్ వెక్స్లర్ను ఎవరూ ఎక్కడికీ లాగలేదు. ఆమె ఎప్పుడూ మోసపోలేదు. ప్రతి మలుపు దగ్గరా ఆమె కళ్ళు తెరిచి ఎంచుకుంటుంది, ఆ ఎంపికను షో మనకు చూపించడంలో నిక్కచ్చిగా ఉంటుంది.
అందుకే ఆమె పతనానికి ఒక ప్రత్యేకమైన మాట కావాలి. అది మిల్లీమీటర్ల కొద్దీ కదులుతుంది, ప్రతి మిల్లీమీటరూ విడిగా సమర్థించుకోగలిగేది. బార్లో మొరటుగా ప్రవర్తించిన మనిషి మీద ఒక చిన్న ఎత్తు. ఎవరినీ బాధపెట్టని ఒక కెరీర్ జూదం. హోవార్డ్ మీద ఒక పథకం, ఒక లాయర్ కచ్చితత్వంతో ఆమె లెక్క వేసినట్టు, అతనికి కొంచెం అవమానం తప్ప నష్టం లేదు, దానితో ఒక దశాబ్దం ఉచిత న్యాయ సేవలకు నిధి. ఎక్కువమందికి ఎక్కువ మేలు.
వాల్టర్లా ఆమె తనకు తాను అబద్ధం చెప్పుకోదు. జిమ్మీలా నియమాలు కనిపించలేదని అనలేదు. ఆమెకు అంతా కనిపిస్తుంది. షోలో అత్యుత్తమ లాయర్, అత్యంత స్పష్టమైన ఆలోచనాపరురాలు, స్థిరమైన చూపుతో చీకటిలోకి నడుస్తుంది. అందుకే ఈ సాగాలో అత్యంత భయపెట్టే అధ్యయనం ఆమెది. మనం ఆధారపడే ప్రతి సాకునూ ఆమె తీసేస్తుంది. వాల్టర్లాంటి గాయం లేదు, జిమ్మీలాంటి అన్నయ్య లేడు, గస్లాంటి కొలను లేదు. కేవలం ఆకలి, ఎంపిక.
తరువాత హోవార్డ్ ఆమె గదిలోనే చనిపోతాడు. ఒక తూటా. ఆమె లెక్క అసాధ్యం అని తీర్పు చెప్పిన పరిణామం.
దాన్ని ఆమె పతనం మొదలు అంటారు. నిజానికి అది తనిఖీ. హోవార్డ్ మరణం కిమ్ను ఒక్క మిల్లీమీటరు కూడా కదిలించదు. ఆమె అప్పటికే ఎంత దూరం వచ్చిందో ఒక్క క్షణంలో బయటపెడుతుంది, మెరుపు వెలుగులో ఒడ్డు ఎంత దూరమో తెలిసినట్టు.
ఆమె స్పందన ఆమె ఎప్పుడూ ఈ కథలో బలమైన మనిషి అని నిరూపిస్తుంది. సర్దుబాటు చేయదు, కొత్త కథలోకి పారిపోదు. ఆ దూరాన్ని నిజాయితీగా కొలిచి, తానూ జిమ్మీ కలిస్తే విషమని తేల్చి, కత్తిరించేస్తుంది. వృత్తి, వివాహం, రాష్ట్రం, తనను తాను.
ఏళ్ళ తరువాత, ఎవరూ అడగనప్పుడు, ఏదీ బలవంతం చేయనప్పుడు ఆమె దాఖలు చేసే ఒప్పుకోలు, ఈ రెండు సిరీస్లలో పూర్తిగా స్వచ్ఛందమైన ఒకే ఒక్క నైతిక లెక్క. వాల్టర్ మూలకు నెట్టబడినప్పుడు ఒప్పుకుంటాడు. జిమ్మీ ప్రదర్శనగా, తరువాత ఆమె కోసం. కిమ్ ఒప్పుకునేది లెక్క తప్పుగా ఉందని, దాన్ని ఇక భరించలేక.
జెస్సీ పింక్మన్: తెలివి కాదు, కరుణ
జెస్సీ పింక్మన్ దగ్గర రైటర్లు అత్యంత సాహసోపేతమైన నిర్ణయం తీసుకున్నారు, అది సాహసం ఎందుకంటే అది ఒక నిరాకరణలా కనిపిస్తుంది.
ఇలాంటి పాత్రతో టీవీకి ఏం చేయాలో ఖచ్చితంగా తెలుసు. తప్పులు చేసే శిష్యుడు ఎదుగుతాడు, ఎదుగుదల అంటే సామర్థ్యం, సహాయకుడు మేధావి అవుతాడు, శిష్యుడు గురువును మించిపోతాడు, ఫినాలేలో ఇద్దరి మధ్య చదరంగం. ప్రేక్షకుడు దాన్ని ఆశిస్తాడు. జానర్ అది డిమాండ్ చేస్తుంది. రైటర్లు పూర్తిగా నిరాకరించారు, ఆరు సీజన్లు, ఒక సినిమా.
జెస్సీ కథ ముగించేటప్పటికి మొదలుపెట్టినప్పటి కంటే తెలివైనవాడు కాదు, వ్యూహాత్మకుడు కాదు, బలమైనవాడు కాదు. అతను ప్రయత్నించే ప్రతి పథకం విఫలమవుతుంది. ఒక ఆపరేటర్గా ఈ షో అతన్ని ఒక్కసారి కూడా గెలవనివ్వదు.
బదులుగా పెరిగేది అతని అనుభూతి సామర్థ్యం, ముఖ్యంగా ఇతరుల కోసం అనుభూతి చెందే సామర్థ్యం. తన జానర్ ప్రవృత్తులన్నిటికీ వ్యతిరేకంగా, లెక్కలోకి వచ్చే ఒకే ఒక్క ఎదుగుదల అదే అని ఈ షో పరిగణిస్తుంది.
సిరీస్ అంతటా అతని బుద్ధి నిలబడి ఉంటుంది, గుండె పెద్దదవుతుంది. మాదకద్రవ్యాల ఇంట్లో ఆ ఎర్రజుట్టు పిల్లాడు జెస్సీలో ఏదో పగలగొడతాడు, అది మళ్ళీ మూసుకోదు. ఆండ్రియా. బ్రాక్. మట్టి బైక్ మీద ఆ కుర్రాడు, వాడి మరణం జెస్సీని ఈ సామ్రాజ్యం నుంచి శాశ్వతంగా బయటికి పంపిస్తుంది, చుట్టూ ఉన్న పెద్దవాళ్ళు వాటాల గురించి బేరమాడుతుండగా. కాంబో, జేన్, మిగతా అందరూ లాజిస్టిక్స్గా చూసే ప్రతి నష్టాన్నీ జెస్సీ దుఃఖంగా చూస్తాడు. కెమెరా అతని ముఖం మీదకే తిరుగుతూ ఉంటుంది, మొద్దుబారడానికి నిరాకరించే ఒకే ఒక్క నాడీవ్యవస్థ అతనిదే.
అందుకే జెస్సీ తెలివి పెరగలేదన్న విమర్శ రచనలో లోపం కాదు. అదే రచన. అతని స్థిరమైన బుద్ధి ఈ ప్రయోగంలో నియంత్రిత చరరాశి. అతని చుట్టూ, ప్రతి తెలివైన పాత్రా ప్రతిభను నష్టంగా మారుస్తుంది, వాల్టర్ అందరికంటే ఎక్కువగా. అప్పుడు షో నిశ్శబ్దంగా అడుగుతుంది, మరి తెలివి విలువ ఎంత అని. జెస్సీ దానికి వ్యతిరేక జవాబు. ఈ రెండు సిరీస్లలోకెల్లా ప్రేక్షకులు అత్యధికంగా ప్రేమించేది అతన్నే, ఆ ప్రపంచం బలహీనత అనుకునే గుణం కోసమే.
అతని చివరి సీన్లు ఆ రూపకల్పనను గౌరవిస్తాయి. ఎట్టకేలకు ఆ చదరంగం అవకాశం వచ్చినప్పుడు, వాల్టర్ తనను కాల్చమని అడిగినప్పుడు, ఆ ఇంజనీర్ చేసిన శిష్యుడి విజయ క్షణంలో, జెస్సీ తన గురువు అహం ఉన్న గాయం వైపు చూసి, చివరిసారి దానికి సేవ చేయడానికి నిరాకరించి, నువ్వే చేసుకో అని చెప్పి, కంచె బద్దలు కొట్టుకుని చీకట్లోకి, అరుస్తూ, బతికి, వెళ్ళిపోతాడు.
అతను వాల్టర్ వైట్ను తెలివిలో ఓడించడు. అనుభూతిలో ఓడిస్తాడు. ఈ ప్రపంచంలో రైటర్లు ఆమోదించిన ఒకే ఒక్క విజయం అదే.
హాంక్: నవ్వు అనే కవచం
హాంక్ ష్రేడర్ ఈ సాగాలో అత్యంత తక్కువగా అంచనా వేయబడిన నిర్మాణం, అది కూడా షో ఉద్దేశపూర్వకంగా చేసిన పని.
మనం అతన్ని బిగ్గరగా మాట్లాడేవాడిగా కలుస్తాం. నేరస్థలం జోకులు వేసే బావ, గది మొత్తాన్ని నింపేసి భార్య ఆందోళనను నాటకం అనేవాడు. మొదటి ప్రేక్షకులు అతన్ని హాస్య పాత్రగా, మేధావి గురించిన షోలో కార్టూన్ పోలీసుగా పక్కన పెట్టారు. షో సరిగ్గా అదే కోరుకుంది. ఎందుకంటే హాంక్ విషాదం మొత్తం, ప్రేక్షకుడు అతన్ని వాల్టర్ తక్కువ చేసి చూసిన అదే కోణంలో తక్కువ చేసి చూడటం మీద ఆధారపడి ఉంది.
తరువాత షో, ఓపిగ్గా, ఆ శబ్దం ఎందుకో చూపించడం మొదలుపెడుతుంది.
హాంక్ హాస్యం అతని వ్యక్తిత్వం కాదు. అది కవచం. తెగిన తలలు ఉన్న గదులలో నిలబడి, సహోద్యోగుల ముందూ తన ముందూ చేతులు వణకడం లేదని నటించాల్సిన మనిషి మీద ఒత్తిడి తీసే కవాటం. ఎల్ పాసో తరువాత, తాబేలు తరువాత, పార్కింగ్ లాట్లో ఆ ఇద్దరు తరువాత, ఆ కవచం కళ్ళ ముందే విరిగిపోతుంది. లిఫ్టులలో, కార్లలో పానిక్ అటాక్లు వస్తాయి, మేరీకి తెలియకుండా దాచిపెడతాడు. ఎందుకంటే హాంక్ సొంత నియమావళి ప్రకారం, భయం అనేది ఒక మనిషి ఒంటరిగా, ఒక గ్యారేజీలో, రాళ్ళు కాదని అతను పట్టుబట్టే ఖనిజాల మధ్య పరిష్కరించుకునేది.
ఆ ఖనిజాల సేకరణ ఈ షో అత్యంత నిశ్శబ్దమైన జోక్, అత్యంత విషాదకరమైన చిత్రం. ఒక బలమైన మనిషి తన నరాలను ఒక్కో రాయిగా మళ్ళీ కూర్చుకుంటున్నాడు. రైటర్లు దాన్ని ఒక్కసారి కూడా బయటికి వివరించరు. ఆ అరలో ఉన్న రాళ్ళు చెబుతాయని నమ్ముతారు.
ఆ కవచం కింద హాంక్ ఏమిటో ఒకే ఒక్క నిటారైన రేఖలో బయటపడుతుంది. ఈ రెండు సిరీస్లలో నైతిక దిక్సూచి ఒక్కసారి కూడా చలించని ఒకే ఒక్క ప్రధాన పాత్ర అతనే. అతను హైజెన్బర్గ్ను వెంటాడతాడు, అది వ్యామోహం స్థాయి దాటుతుంది, కానీ ఆ వ్యామోహం శుభ్రమైనది. సొంత కథ లేదు, అనుమతి కోసం ఎదురుచూసే గాయం లేదు, నిజం ఉందని, అది చనిపోయినవాళ్ళకు చెల్లించాల్సిన అప్పు అని నమ్మే ఒక పోలీసు.
చివరికి ఆ నిజం, ఒక టాయిలెట్ సీటు మీద, తన సొంత ఇంట్లో, తన సొంత కుటుంబం లోపలి నుంచి వచ్చినప్పుడు, అది అతనికి ఏం ఖరీదు పెడుతుందో, అయినా అతను ఏం చేస్తాడో చూడండి. రాజీపడే మనిషి ఎవరైనా దాన్ని మాయం చేస్తాడు. హాంక్ నేరుగా దాని మీదికే వెళ్తాడు, కనీసం తన కెరీర్ నాశనమవుతుందని తెలిసినా. ఎందుకంటే తెలిసీ ఏమీ చేయకపోవడం అనే ఎంపిక అతని స్వభావంలో లేదు. రైటర్లు అతనికి ఆ యంత్రాంగాన్ని పెట్టనే లేదు.
అతని మరణం అతన్ని భయంకరమైన కచ్చితత్వంతో పూర్తి చేస్తుంది. ఎడారిలో, మోకాళ్ళ మీద, వాల్టర్ ప్రాణభిక్ష కోసం వెర్రిగా బేరమాడుతూ, తుపాకీ ఎదురుగా ఉన్న మనిషి కోసం ఎనభై మిలియన్ డాలర్లు ఇస్తానంటూ. హాంక్ తన బావ వైపు దాదాపు జాలిగా చూసి, ఈ సిరీస్లోకెల్లా నిజమైన మాట చెబుతాడు. నువ్వు నాకు తెలిసిన అత్యంత తెలివైన మనిషివి, కానీ ఇతను పది నిమిషాల క్రితమే నిర్ణయించుకున్నాడని అర్థం చేసుకోలేనంత మూర్ఖుడివి.
తరువాత తనను చంపబోయేవాడిని పేరుతో పిలిచి, చేయాల్సింది చేయమని చెప్పి, బతిమాలకుండా చనిపోతాడు.
ఈ సాగాలో మిగతా ప్రతి ప్రధాన మరణమూ ఒక పరిణామం, ఒక అప్పు తీరడం. హాంక్ మరణం ఒక నిరాకరణ. కొనలేని ఒకే ఒక్క మనిషి, తుపాకీ ముందు, చివరి బేరాన్ని తిరస్కరించడం. మొదటి సీజన్ల జోకర్ ఈ కథలో ఒకే ఒక్క విరగని మనిషిగా చనిపోతాడు, షో దాన్ని ఒక్కసారి కూడా బయటికి చెప్పదు. ఎందుకంటే ఇది ముఖ్యమైనదేదీ బయటికి చెప్పదు. అతను ఎవరో ఐదు సీజన్లు చూపించింది. ఎడారి కేవలం కవచాన్ని తీసేసింది.
ఇది ఎందుకు విరగలేదు
ఈ చిత్రాల నుంచి కొంచెం వెనక్కి జరిగి ఇంజనీరింగ్ ప్రశ్న అడగాలి. వందకు పైగా ఎపిసోడ్లు. పదిహేనేళ్ళు. రెండు రైటర్స్ రూమ్లు, సిబ్బంది మార్పులు, నెట్వర్క్ ఒత్తిడి, ఒక సినిమా, ఒక ప్రీక్వెల్. ఆ మనస్తత్వం ఎలా ఒక్కసారి కూడా పగలలేదు?
జవాబు కొన్ని క్రమశిక్షణలు. ఏదీ ఆకర్షణీయమైనది కాదు, అన్నీ అరుదైనవి.
వాళ్ళు లక్షణాలు కాదు, అంతర్గత నియమాలు రాశారు. చాలా షోలు పాత్రలను గుణాలతో నిర్వచిస్తాయి. గట్టివాడు, సరదా మనిషి, మేధావి, గాయపడినవాడు. గుణాలు అలంకారాలు, కొత్త రైటర్ ఎవరైనా అనుకోకుండా వాటిని మళ్ళీ రంగు వేసేయవచ్చు. ఈ రూమ్లు పాత్రలను పని చేసే తర్కంతో నిర్వచించాయి. వాల్టర్ గాయాన్ని కాపాడుకుంటాడు. జిమ్మీ అడ్డదారిని నమ్ముతాడు. మైక్ సొంత కథను నిరాకరిస్తాడు. గస్ ప్రతీకారానికి సేవ చేస్తాడు. కిమ్ కళ్ళు తెరిచి ఎంచుకుంటుంది. జెస్సీ ఇతరులు పక్కన పెట్టేదాన్ని అనుభవిస్తాడు. హాంక్ భయం మీద జోక్ వేస్తాడు, కొనబడడు. నియమాన్ని పరీక్షించవచ్చు. ఏదైనా సీన్ ప్రతిపాదన ఆ నియమానికి ఇస్తే, ఇతను అలా చేయడు అని జవాబు వస్తుంది, ఆ సీన్ చచ్చిపోతుంది. గుణాలు నటనలు పుట్టిస్తాయి. నియమాలు ప్రవర్తన పుట్టిస్తాయి.
సంభాషణ కంటే ముందు ప్రేరణ. ఈ షోలలో సీన్ పని స్పష్టంగా మొదలయ్యేది, ఈ మనిషి బుర్రలో ఇప్పుడు ఏముంది అనే దగ్గర. అందుకే ఈ షోలు మౌంటేజ్లలో, నిఘాలలో, ఒక్క మాట లేకుండా కట్టిన ఎత్తులలో నిమిషాల తరబడి నిశ్శబ్దంగా ఉండగలవు, ఏమీ కోల్పోకుండా. ఈ ప్రపంచంలో సంభాషణ అనేది, ప్రవర్తన ద్వారా అంతరంగం ఇప్పటికే స్థాపించబడిన పాత్రలకు చివరి ఆధారం. మాటలు వచ్చినప్పుడు అవి సంఘటనల్లా తగులుతాయి, ఎందుకంటే వాటికి కొరత విలువ ఉంది.
పాత్ర జ్ఞాపకశక్తి. ఏదీ మరచిపోబడదు. వస్తువులు కాదు, గాయాలు కాదు, అబద్ధాలు కాదు. ఒక విషం సగం సిరీస్ పాటు ఒక ప్లగ్ వెనుక ఎదురుచూస్తుంది. రెండో సీజన్లో అలవోకగా చెప్పిన ఒక అబద్ధం ఐదో సీజన్లో పేలుతుంది. చక్ ఆ గదిలో చెప్పిన వాక్యం ఏళ్ళ తరువాత ప్రసారమయ్యే ఒక ఫినాలేను శాసిస్తుంది. ఇది ట్రివియా కోసం చేసిన కంటిన్యూటీ కాదు. జ్ఞాపకమే పరిణామాన్ని సాధ్యం చేస్తుంది, పరిణామమే పాత్రను చదవగలిగేలా చేస్తుంది. గతం ఆవిరైపోయే ప్రపంచంలో ఎవరి స్వభావమూ ముఖ్యం కాదు. ఈ రైటర్లు గతాన్ని ఎప్పుడూ నిండుగా ఉంచారు.
నైతిక జడత్వం. ఈ షోలలో మనుషులు నిజమైన మనుషుల్లాగే మారతారు. అంటే చాలా తక్కువగా, చాలా నెమ్మదిగా, ఎక్కువగా బయటపడటం ద్వారా. ఒక్క సీన్లో కొనుక్కునే పరివర్తనలు లేవు, నిలిచే జ్ఞానోదయాలు లేవు. కిమ్ పతనం మిల్లీమీటర్లలో కదులుతుంది. వాల్టర్ విడుదలకు ఐదు సీజన్లు పడుతుంది. జడత్వాన్ని గౌరవించే షోలో చిన్న ఎంపికలే మొత్తం నాటకం అవుతాయి, ప్రేక్షకుడు ఆ చిన్న ఎంపికలను ఇతర షోలు తుపాకీ కాల్పులకు ఇచ్చే శ్రద్ధతో చూడటం నేర్చుకుంటాడు.
కథ ఎప్పుడూ స్వభావాన్ని చెరిపేయలేదు. ఈ రెండు సిరీస్లలో ఒక్కసారి కూడా ఒక పాత్ర, ఒక ఎపిసోడ్కు అవసరమైనందుకు ఒక నిర్ణయం తీసుకోదు. రైటర్లు నిజాయితీగా తమను తాము మూలకు నెట్టుకుని, నిజాయితీగా బయటపడ్డారు. నిజాయితీ దారి లేనప్పుడు, పాత్రకు బదులు కథ నష్టపోయేది. ఎవరికీ కనిపించని క్రమశిక్షణ అదే, ఎందుకంటే దాని ఫలితం మనకు అలవాటైన ఒక నిరాశ లేకపోవడం. అది అన్ని చోట్లా అదృశ్యం, అన్ని చోట్లా బరువు మోసేది. ఆలోచిస్తే, స్వభావం అంటే కూడా అదే.
మార్పు కాదు, బయటపడటం
ఈ పాత్రలు మారతాయని అంటారు. అదే మామూలు ప్రశంస. ఆర్క్, పరివర్తన, మంచి మాస్టారు నుంచి నేరస్తుడి దాకా.
తగినన్నిసార్లు చూశాక నాకు అనిపిస్తుంది, అది తప్పు మాట. సరైన మాటే ఈ సాగా అసలు రహస్యం.
వాల్టర్ గర్విష్ఠుడు కాలేదు. ఆ గర్వం మొదటి ఎపిసోడ్లోనే ఉంది, కారు వాష్ దగ్గర అతని భుజాల వంపులో, గ్రెచెన్కు చెప్పిన వద్దులో. జిమ్మీ మోసగాడు కాలేదు. అడ్డదారి అతనికి ఎప్పుడూ అందంగానే కనిపించింది. మైక్ మౌని కాలేదు, గస్ ఓపికవంతుడు కాలేదు, కిమ్ తెగింపరి కాలేదు, జెస్సీ మెత్తబడలేదు, హాంక్ ఎప్పుడూ నిజంగా విదూషకుడు కాదు.
ఆ వంద గంటలలో మనం బయటపడటం చూసిన ప్రతి గుణమూ, మొదటి గంటలలోనే పూర్తిగా ఉంది. కెమెరా తిరగక ముందే ఈ మనుషులు ఎవరో కచ్చితంగా తెలిసిన రైటర్లు దాన్ని అక్కడ నాటారు.
ఈ రెండు షోలూ నిజంగా చూపేది పరివర్తన కాదు. బయటపడటం.
ఈ కథ ఒక వరుస గదులు. ప్రతి గదీ ఇలా అమర్చబడింది, ఇంతకుముందు దాగి ఉన్న ఏదో ఒక గుణం, ఇతర పాత్రల నుంచి, ప్రేక్షకుడి నుంచి, కొన్నిసార్లు ఆ మనిషి నుంచే దాగి ఉన్నది, ఇక దాగలేకపోతుంది. ఒత్తిడి వీళ్ళను మార్చదు. ఒత్తిడి వీళ్ళను డెవలప్ చేస్తుంది, ఫోటో కడిగినట్టు, కాగితంలో ఎప్పటినుంచో ఉన్న బొమ్మ పైకి తేలుతుంది.
అందుకే ఈ షోలు మళ్ళీ మళ్ళీ చూడటానికి ఇంత ఫలవంతంగా ఉంటాయి, ఉత్కంఠ వాటిలో అత్యల్పమైనదని తేలుతుంది. ఎనిమిదోసారి చూసేటప్పుడు మనం దేని కోసమూ ఎదురుచూడటం లేదు. మనకు పూర్తిగా తెలిసిన మనుషులు, తప్పనిసరిగా ఎలా ప్రవర్తించాలో అలా ప్రవర్తించడం చూస్తున్నాం, ఆ వింత విషాదకరమైన గుర్తింపు ఆనందాన్ని అనుభవిస్తున్నాం. పాత పురాణ నాటకాలు అమ్మిన ఆనందం అదే. ప్రేక్షకులందరికీ ముందే తెలిసిన దాని వైపు, తనకు కనిపించని దాని వైపు, ఒక మనిషి నడవడం చూడటం.
రైటర్లు కథ మధ్యలో కొత్త మనుషులను సృష్టించలేదు. మొదటి నుంచీ అక్కడే ఉన్నవాళ్ళను బయటపెడుతూ వచ్చారు.
ఇది చిన్న క్రమశిక్షణలా అనిపిస్తుంది. టీవీ విధించే ప్రతి ఒత్తిడికీ వ్యతిరేకంగా పదిహేనేళ్ళు నిలబెడితే, అదే మొత్తం కళ.