ఓ సుందరి..

ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత… ఒక మంచి తెలుగు ప్రేమగీతం.

కొన్ని పాటలు వినడానికి బాగుంటాయి. కొన్ని పాటలు గుర్తుండిపోతాయి. కానీ చాలా అరుదుగా కొన్ని పాటలు వస్తాయి, తెలుగు భాష ఎంత అందంగా ఉంటుందో మళ్లీ గుర్తు చేస్తాయి.

అలాంటి పాటను చివరిసారిగా నేను “శ్యామ్ సింగరాయ్” సినిమాలో సిరివెన్నెల సీతారామశాస్త్రి గారు రాసిన “సిరివెన్నెల” పాటలో విన్నాను. ఆ తర్వాత మళ్లీ అంతటి పదసౌందర్యం, అంతటి భావగాంభీర్యం ఉన్న ప్రేమగీతం వినలేదు.

ఆ వెలితిని భర్తీ చేస్తూ ఇప్పుడు “రావు బహదూర్” చిత్రంలోని “ఓ సుందరి” వచ్చింది.

సినిమా చూస్తున్నంతసేపూ కథ తన గమనంలో నెమ్మదిగా సాగుతుంది. ప్రేక్షకుడిగా “ఇంకా ఏదో కావాలి” అనిపించే క్షణంలో ఈ పాట మొదలవుతుంది. ఆ తర్వాత మాత్రం తెర మీద కనిపించేది కేవలం పాట కాదు, ప్రేమకు ఒక దృశ్యకావ్యం.

దర్శకుడు కథానాయకుడి ప్రేమను ఎక్కడా అతిశయోక్తిగా చూపించలేదు. అలాగే మొక్కుబడిగా కూడా చూపించలేదు. ప్రేమలో పడిన ఒక మనిషి మనసులో జరిగే మార్పును ఎంతో హృద్యంగా చిత్రించాడు. దానికి తోడు విజయ్ యేసుదాస్ గారి గానం, మృదువైన సంగీతం, సున్నితమైన చిత్రీకరణ, ఈ మూడూ కలిసి పాటను ఒక చిన్న చిత్రంలా నిలబెట్టాయి.

ముఖ్యంగా థియేటర్‌లో ఒక ఆసక్తికరమైన విషయం గమనించాను. అప్పటివరకు మాట్లాడుకుంటూ, కదులుతూ ఉన్న ప్రేక్షకులు ఈ పాట మొదలయ్యాక ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయారు. ఎవరూ ఊహించని విధంగా ఆ పాట అందరినీ తనలో లీనమయ్యేలా చేసింది. ఒక మంచి పాటకు అంతకంటే పెద్ద ప్రశంస ఇంకేముంటుంది?

కానీ ఈ పాట అసలు బలం సంగీతం కాదు. సాహిత్యం.

చివరిగా…

మన తెలుగు సినీ సంగీతంలో ఒకప్పుడు వేటూరి, ఆత్రేయ, సిరివెన్నెల వంటి మహాకవులు ప్రతి పాటను ఒక కవితగా మలిచేవారు. ఇటీవలి కాలంలో అలాంటి పదసౌందర్యం చాలా అరుదుగా కనిపిస్తోంది.

“ఓ సుందరి” ఆ సంప్రదాయాన్ని మళ్లీ గుర్తు చేసింది.

ప్రేమను వర్ణించడం కొత్త విషయం కాదు. కానీ ప్రేమను తెలుగు భాష సౌందర్యంతో వర్ణించడం మాత్రం చాలా అరుదు. ఈ పాట ఆ అరుదైన జాబితాలో చేరిపోతుంది.

ఇలాంటి పాటలు ఎక్కువ కావాలి. వినడానికి మాత్రమే కాదు… మన తెలుగు భాష ఇంకా ఎంత అందంగా రాయవచ్చో గుర్తు చేయడానికి.

ఈ వ్యాసం కేవలం ఒక పాటను ప్రశంసించడం కాదు; మంచి తెలుగు సాహిత్యం మళ్లీ ప్రధాన ప్రవాహంలోకి రావాలనే ఆకాంక్షను కూడా వ్యక్తం చేస్తుంది.